دانشگاه تهران پژوهش های روستائی 2008-7373 8 3 2017 09 23 A Proposed Model for Organic Rice Farming in Rural Areas of Guilan and Mazandaran Provinces الگوی پیشنهادی کشت ارگانیک محصول برنج درمناطق روستایی استان‌های گیلان و مازندران 372 387 63470 10.22059/jrur.2017.63470 FA سید حسن رضوی استادیار، مؤسسه پژوهش‌های برنامه‌ریزی اقتصاد کشاورزی و توسعه روستایی، تهران، ایران. مهدی پورطاهری دانشیار، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس،تهران، ایران. عبدالرضا رکن‌الدین افتخاری استاد، گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس،تهران، ایران. Journal Article 2016 09 06 Organic farming is an alternative farming system for the production of healthy food free of synthetic substances. In Iran, organic farming is practiced in some areas over the past few years; a case in point is rice. The organic farming of this product has expanded in Guilan and Mazandaran provinces. <br />The main objective of this study was to examine the status quo of organic rice farming in these two provinces and to design an appropriate model for extending and developing this practice and product. A quantitative survey method has been deployed for the study, using descriptive, analytical and correlational methods for interpreting the results. Interviews were carried out with 211 rice producers in Guilan and Mazandaran provinces. Questionnaires were used to collect the required data.<br />Results show that the economic factor has the biggest influence in adoption or rejection of organic farming, and the most important obstacles to organic farming are lack of financial support from the government and high cost of controlling pests. Based on the study results, the most appropriate model for developing organic farming in rice cultivation is establishing institutions through participatory approaches, with an emphasis on small scale farmers, thus enabling a more collective and institutional engagement in the practice for more resource-poor farmers. کشاورزی ارگانیک یکی از مهم‌ترین نظام‌های کشاورزی جایگزین برای تولید مواد غذایی سالم و بدون استفاده از مواد شیمیایی است. در ایران طی دهه گذشته به طور پراکنده برخی محصولات به صورت ارگانیک کشت شده است؛ ازجمله در استان‌های گیلان و مازندران در سال‌های اخیر کشت ارگانیک محصول برنج رواج یافته است. هدف اصلی این پژوهش بررسی وضعیت کشت ارگانیک محصول برنج در استان‌های گیلان و مازندران و طراحی الگوی مناسب برای توسعه کشت ارگانیک این محصول است. روش تحقیق در این پژوهش به صورت پیمایشی و کمّی بوده و داده‌ها با استفاده از ابزار پرسش‌نامه جمع‌آوری شده است. برای تجزیه‌وتحلیل آماری داده‌های پژوهش از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های تحلیل همبستگی و رگرسیون گام‌به‌گام استفاده شده است. نمونه آماری این پژوهش، شامل 211 نفر بود که از بین شالیکاران ارگانیگ و کشاورزانی که در حال آموزش بودند و تمایل خود را برای اجرای این کشت اعلام کردند با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای تناسبی انتخاب شدند. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد از بین عوامل راهبردی، عامل اقتصادی بیشترین تأثیر را در پذیرش کشت ارگانیک داشته و مهم‌ترین موانع پذیرش کشت ارگانیک، حمایت مالی ناکافی دولت از کشاورزان و پرهزینه‌بودن کنترل علف‌های هرز و آفات در مزارع است. بر اساس نتایج این پژوهش، مناسب‌ترین الگو برای توسعه کشت ارگانیک محصول برنج، الگوی جامعه‌محور مبتنی بر نهادسازی با هدف توجه به کشاورزان خرده‌پا از طریق استفاده از رهیافت‌های مشارکتی است. https://jrur.ut.ac.ir/article_63470_1680ecd56f2584db24e9a4a191e3c3e8.pdf