تحلیلی بر سیاستهای توسعه روستایی در برنامه پنج ساله ششم توسعه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی ایران

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه جغرافیای انسانی-دانشکده علوم جغرافیایی-دانشگاه خوارزمی

2 گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

3 گروه حغرافیا و علوم انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

4 گروه جغرافیا و علوم انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

5 گروه طراحی محیط زیست، دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

چکیده

در دهه های اخیر، نظام برنامه ریزی در سطح جهانی به علت پویایی ذاتی جوامع انسانی و ناکارآمدی نظریه ها در حل چالش ها، شاهد تغییر مفهوم اندیشه توسعه بوده است. بازاندیشی فکری توسعه، ارزیابی چارچوب مفهومی نظریه های برنامه ریزی در عرصه توسعه روستایی را اجتناب ناپذیر می نماید. بنابراین در این مقاله سعی شد سیاستهای توسعه روستایی برنامه ششم توسعه مبتنی بر اندیشه فرانوگرایی مورد ارزیابی قرار گیرد. روش پژوهش کیفی مبتنی بر روش فراترکیب و تحلیل محتوای جهت دار است. روش جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و برای تفهم مبتنی بر مقوله ها از روش استدلال منطقی استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان داد: عدم عقلانیت گرایی، نفی عقیده جهان شمول بودن و نفی فراروایتها سه اصل کلیدی و کثرت گرایی، حکمروایی، زمینه گرایی، بوم گرایی و محلی گرایی پنج اصل برنامه ریزی فرانوگرا می باشند، ارزیابی سیاست های توسعه روستایی بیانگر آن می باشد که این سیاستها از جنبه مفهومی در انطباق نسبی با اصول برنامه ریزی فرانوگرایی قرار دارد. لیکن در عمل بر مدار تفکر برنامه ریزی نوگرا اعتقاد دارد. زیرا، نظام برنامه ریزی مبتنی بر عقلانیت ابزاری و نخبه گرایی نسخه ای از برنامه ریزی فرانوگرا را پایه ریزی کرده است که در عمل هویت خود را از دست داده است و بیشتر جنبه شعارگونه دارد. به عبارتی نظام سیاستگذاری و برنامه ریزی کشور (در تدوین سیاست های توسعه روستایی) در حوزه مفهومی، مرزبندی پارادایمی را مورد توجه قرار نداده و در برزخ برنامه ریزی نوگرا و فرانوگرا گرفتار شده است.

کلیدواژه‌ها



مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 11 دی 1398
  • تاریخ دریافت: 01 مرداد 1398
  • تاریخ بازنگری: 12 آذر 1398
  • تاریخ پذیرش: 26 آذر 1398